Episode #217: [PRZEDPREMIEROWO]: „Daję ci wieczność. Woła mnie ciemność.Akt 1.” Agaty Suchockiej, czyli o XIX wiecznym romansie w stylu Oscara Wilde… Ale czy na pewno?

daje-ci-wiecznosc-tom-1-wola-mnie-ciemnosc-b-iext52113786

Tytuł : ” Daję Ci wieczność. Woła mnie ciemność”

Autor: Agata Suchocka.

Wydawnictwo: Initium.

Liczba stron: 383.

Data premiery: 15.02.2018

Armagnac Jardineux, potomek plantatorskiej rodziny z Luizjany, udaje się w podróż do Europy, by zdobyć wykształcenie i posmakować rozrywek Starego Kontynentu. Tymczasem wojna secesyjna pustoszy Południe, pochłaniając rodzinny majątek i na zawsze oddzielając go od bliskich. Wkrótce zarówno jego krewni, jak i rodzinna fortuna pozostają tylko wspomnieniem. Pozostawiony sam sobie w Londynie, Armagnac topi smutki w alkoholu. Jedyne, co potrafi i czym może zarobić na życie, to z wirtuozerią grać na fortepianie. Właśnie dzięki tej umiejętności poznaje młodego skrzypka, Lothara Mintze, oraz jego mecenasa, lorda Huntingtona. Wyniesieni z rynsztoka wprost na salony, muzycy szybko zdobywają uznanie i zaczynają się pławić w uwielbieniu śmietanki towarzyskiej, uzależniając się od luksusów i cielesnych przyjemności. Armagnac jednak niezbyt długo cieszy się nowym, pełnym przyjemności życiem wkrótce odkrywa, że dawna tajemnica związała losy jego babki, Blanche Avoy, z lordem Huntingtonem. Lektura pamiętnika Blanche zasiewa w sercu pianisty ziarno niepokoju. Czy to możliwe, by jego babka wiele lat temu opisywała tego samego mężczyznę, który teraz bawi się jego losem? Czy młodemu muzykowi uda się uwolnić od Huntingtona, gdy pozna jego mroczne tajemnice? Bohater nawet nie wyobraża sobie, jak wysoka jest cena sławy? Gdy pierwszy raz przeczytałam opis tej opowieści, zaintrygował mnie pod wieloma względami aczkolwiek miałam też pewne wątpliwości. Nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że autorka inspirowała się jedną z moich ukochanych książek a mianowicie „Portretem Doriana Gray”. Dlaczego? Z powodu języka i klimatu, jaki udało jej się uzyskać w swojej opowieści o młodym Armagnacu. Im głębiej w historię, tym bardziej wiedziałam, czego się spodziewać i trochę mnie to rozczarowało… Miałam nadzieję na epicki finał albo chociaż na jakiś cliffhanger czy dreszcz emocji w trakcie lektury a niestety dostałam tylko niedopowiedziane zdanie na końcu, które jak się domyślam ma być początkiem kolejnej historii. Wydawca ostrzega, że książka może być obraźliwa dla niektórych dorosłych i na pewno jest nieodpowiednia dla młodszych czytelników. Głównym powodem takiego ostrzeżenia jest pewien romans, który rozgrywa się między trzema mężczyznami. I znów, nieodparte podobieństwo do „Doriana Gray”, zepsute nieco sugestią, że Lord Huntington jest… Wiecznie żywy… Mnie ta książka nie uraziła w żaden sposób i jestem z jednej strony mile zaskoczona sposobem, w jaki autorka wykreowała Londyn końca XIX wieku, gdzie rządziła cielesność, tajemnica i kurtuazje, które przyćmiewały wszystko inne. Pod tym względem, super. Bardzo jestem ciekawa kolejnej części, choć myślę, że ta historia równie dobrze mogłaby się zakończyć na tym jednym tomie.

Z czytelniczym adieu,

Meg.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s